Nadszedł czas na wyjawienie
głównego celu, dla którego w Indiach się znalazłam. Podróże miały być tylko
miłym dodatkiem, ale jak się okazuje staną się głównym punktem. Jak dla mnie
super. Widać tak musiało być.
Od kilku lat planowałam popracować
charytatywnie w kraju, w którym ludziom powodzi się gorzej niż u Nas. Gdzieś z
tyłu głowy miałam Indie. Jednak zawsze coś stawało na drodze – studia, praca,
nadchodząca wymiana studencka.
I nagle, w tym roku, posypały się
plany na przyszłość. A więc rach ciach. Po zarejestrowaniu się w AIESECu
(organizacja studencka) zdecydowałam się na wolontariat w Pune.
Wybrałam projekt Uday w ramach
którego miały być między innymi organizowane zbiórki krwi, kampusy wiedzy o
zdrowiu, warsztaty dla młodzieży, wykłady na uniwersytetach, zajęcia dla dzieci
z biednych rodzin…
Po dojechaniu na miejsce okazało
się, że nic nie wygląda tak, jak miało wyglądać.
Warunki mieszkaniowe pozostawiają
wiele do życzenia. W mieszkaniu mieszka więcej osób niż powinno. Nie ma ciepłej
wody, lodówki, Internetu, łóżek (tylko maty), nie mówiąc o pralce, czy stole z
krzesłami.
Jednak to nie byłoby najgorsze. W
wieczór, w który dojechałam dowiedziałam się od współlokatorów, że te wszystkie
projekty organizowane przez AIESEC Pune to fikcja. Żaden z nich nie odbywa się
naprawdę. Wiele osób tygodniami siedzi i czeka, aż ktoś zorganizuje dla nich
zajęcie. Często od osób z miejscowego komitetu słyszy się ‘jutro, jutro’…
„Jutro” natomiast – nigdy nie nadchodzi. Poradzono mi, żebym nie ufała nikomu.
Jakby tego było mało niedługo przed
moim przyjazdem przyszedł monsun.. więc pada, i pada, i pada.. i jest deszczowo
: )
Wszystko to wpłynęło na moje
fatalne samopoczucie psychiczne. Miałam okropne załamanie, nigdy w życiu nie
było mi tak źle. Tyle łez, ile wylałam przez pierwsze dwa dni tutaj, to chyba
zapas na najbliższe dwa lata!
Sama siebie nie poznawałam i nie wiedziałam, co się ze mną dzieje. Rozważałam
nawet powrót do Polski, co w moim przypadku byłoby wyjątkowo radykalnym
rozwiązaniem.
Pewnie wpłynęło na to także zmęczenie fizyczne po kilku naprawdę pełnych emocji
dni, wypełnionych po brzegi zwiedzaniem, pociągami, tuk tukami, hostelami,
pakowaniem, samolotami, nowymi miejscami i ludźmi… No a zastana sytuacja przelała
szalę goryczy…
Teraz jest już lepiej. Oswoiłam się
z sytuacją. Poznałam ludzi, otocznie.
Element oswajania otoczenia, czyli zakupy dnia pierwszego
No i postanowiłam, że skoro i tak
nie ma pracy to ruszam w drogę.
Kupiłam bilet na 8.08 do Chennaiu
(gdzie aktualnie przebywa moja przyjaciółka, też czyni dobro acz nieco
skuteczniej). Następnie jedziemy razem do Hyderabadu i Mumbaju.
19.08 wieczorem wracam do Pune na 4
tygodnie i według obietnic mojego tutejszego ‘opiekuna’ (który mija się z
prawdą równie często, co cała reszta) zacznę pracę. Co prawda moje zajęcie nie
będzie miała nic wspólnego z projektem Uday, ale przynajmniej będzie co robić.
Mam uczyć dzieciaki w szkole.
Na weekendy zaplanuję podróże i jakoś te 4 tygodnie zlecą.
A potem dalsze hasanie i kolejne piękne miejsca!
Co do zakwaterowania. Mieszkam
głównie z Azjatami. Są mili i pomocni, ale jest ich dużo i są bardzo głośni, a
ich język nie należy do najprzyjemniejszych dla ucha.
Widok z balkonu na osiedle. Jest ono nowe i mimo, iż niedokończone wygląda
naprawdę dobrze!
Szczególnie, że zdjęcie zrobione w wyjątkowo (jak na porę
monsunową) słoneczny dzień.
Dzięki temu, że jest nowe, nie mamy gryzoni (czyt. szczurów), jakie towarzyszą
innym wolontariuszom, mieszkającym w innej lokalizacji.
Żeby nie było tak kolorowo, ludzie niedaleko Nas mieszkają w znacznie gorszych warunkach…
A oto jak wygląda Nasze mieszkanie
Mój pokój (a właściwie Nasz, bo jest nas tu czworo). Moje ‘łóżko’ – środkowe, z baldachimem. A przed nim moja szafa
Moja prywatna pralka (z powyższego kranu niestety wody nie uraczysz, więc trzeba się wybrać do prysznica)
A oto zestaw niezbędny do wzięcia ciepłego prysznica
Może dla Ciebie to wiadro wypełnione wodą, z pływającą w nim torebką z jedzeniem. Dla nas to lodówka!
Tak więc pozdrawiam serdecznie z
Pune.
No cóż.. nikt nie mówił, że będzie łatwo : )
PS. Przy okazji bardzo dziękuję
wszystkim bliskim za wsparcie, jakim byli dla mnie przez ten wyjątkowo trudny
czas. Bez Was nie dałabym rady!
